Šta je novo?

Raskol i jedna, sveta, saborna i apostolska Crkva

Učlanjen(a)
08.02.2009
Poruka
3.958
bla,bla,truc...,bla,bla truc... bla,bla,truc... pa vidis moje teme bar NEKO CITA ili komentarise ako ima sta kvalitetno da kaze.za razliku od tvoijih tema tipa bogumili sa sturim i polutacnim informacijama nikaoga ne zanimaju.A sto se tice kopiranja i to smo utvrdili da li ja kopiram tudje teme ili postavljam svoje zar ne?Prema tome...
 
MODERATOR
Učlanjen(a)
14.09.2009
Poruka
8.466
bla,bla,truc...,bla,bla truc... bla,bla,truc... pa vidis moje teme bar NEKO CITA ili komentarise ako ima sta kvalitetno da kaze.za razliku od tvoijih tema tipa bogumili sa sturim i polutacnim informacijama nikaoga ne zanimaju.A sto se tice kopiranja i to smo utvrdili da li ja kopiram tudje teme ili postavljam svoje zar ne?Prema tome...
E, sad, izgleda da dobro stojiš sa tim bla, bla, truc...
 
Učlanjen(a)
08.02.2009
Poruka
3.958
Iskljucenje i pripadnost Crkvi
,Nas jedini izvor - Jevsevije, kao covek druge epohe (312-622) kaze da je papa odsekao, ili je nameravao da odsece maloazijske crkve od opsteg jedinstva,, tvrdi Afanasjev.,Savremeni istrazivaci govore o odlucenju (ekskomunikaciji) tih crkava... Sve sto je papa zeleo da ucini i sto je ocigledno, ucinio, bio je prekid opstenja sa maloazijskim crkvama, zbog cega su se te crkve nasle izvan zajednica mesnih crkava., (str. 16)
Afanasjev je u istom tekstu rekao da je odlucenje ekskomunikacija, a ekskomunikacija je iskljucenje ili odsecanje jednog dela od celine, ona je,prekid opstenja, a to je isto sto i iskljucenje i navodi se samo zato da bi ublazio stvarnu cinjenicu ili dao drugu interpretaciju iskljucenja. Istocne, maloazijske crkve su iskljucene, a ako su iskljucene onda nisu samo iz zajednice crkava, vec od Crkve. Ako Pravoslavna crkva jednog jeretika iskljuci, ne iskljucuje ga samo iz Pravoslavne, vec u isto vreme od univerzalne Crkve. Prema tome papa je iskljucio maloazijske crkve od tela Crkve. Isto je ucinio i sinod pravoslavnih episkopa na celu sa patrijarhom - iskljucili su Zapadnu crkvu. Tako su obe crkve bile iskljucene i obe su izgubile apostolsko nasledje hirotonije, jer iskljuceni gubi hirotoniju.
,Jevsevije, dalje, napominje da mnogi episkopi nisu bili saglasni sa Vatikanom... Medju tim episkopima je bio i Irinej Lionski, ciju poslanicu Jevsevije citira. Sveti Irinej je prema Jevseviju, u pocetku ubedjivao papu Viktora da ne treba odsecati citave crkve Bozje., (str. 16) Ova izjava potvrdjuje dve cinjenice: Prvo, da ni u jednoj iskljucenoj sredini ne postoji ujedinjeni episkopata, jer je u oba bilo mnogo nesloge. Drugo, prema Irineju, to ipak nije bio ,prekid opstenja, izmedju dve crkve, vec ,odsecanje citave Bozje crkve,, dakle, pravo iskljucenje.

Da li je prekid ucesca u evharistiji isto sto i iskljucenje? ,Prekid evharistijskog opstenja,, nastavlja Afanasjev, ,koji uvek biva na incijativu jedne ili vise mesnih crkava, je poseban cin, koji nije obavezno spojen sa primanjem recepcije i koji treba da potvrdi Crkva. Ta potvrda ili recepcija od strane Crkve je neophodna prvenstveno zbog toga sto u tom cinu veoma cesto deluje ljudska volja, iz razlicitih, cisto ljudskih pobuda. Recepcija predstavlja vid pomoci jace crkve slabijoj, postajuci na taj nacin izraz ljubavi medju njima. sto se tice prekida opstenja, to cesto ne predstavlja pomoc, nego pre sredstvo za postizanje ovih ili onih ciljeva crkvene politike., (str. 17)
Afanasjev priznaje da je u mnogim postupcima koji su izazvali raskol, uticala ljudska volja, a ne Bozja i da se cesto manevrise i manipulise crkvom i njenim ucenjem da bi se sprovela ,crkvena politika,. Pojam politike u Crkvi bio je nepoznat Hristu, apostolima i vernicima Apostolske crkve.
,sto se tice Kiprijana,, nastavlja Afanasjev, ,njegov polozaj je bio izuzetno tezak. Ako podjemo od njegovog ucenja o Crkvi, onda je Stefan (papa) ispao iz ’concors numerositas’ episkopa, te je samim tim izveo sebe iz Crkve... Veliki africki sabor iz 256. godine bio je Kiprijanova pobeda unutar samog sabora, ali i krah njegovog eklizioloskog sistema., (str. 18)
Znaci, da smo mnogo vremena proveli raspravljajuci oko Kiprijanovog eklizioloskog sistema, koji je jos u trecem veku doziveo krah. Ako je tako, koliko je vredno danas raspravljati o tome. Po starim zapisima se prevrce s ciljem da se opravda rascep i da se predje preko dogmatskih zabluda, a ipak ostvari nekakvo ljudsko jedinstvo koje se oduvek suproti Hristovom.
,^ini mi se da ovde mogu zavrsiti ovaj kratki istorijski pregled i ne dotocati se onoga sto se dogadjalo neposredno pred prvi Nikajski sabor i posle njega do 381. godine,, zaljucuje Afanasjev. ,Tesko nam je da se snadjemo u svemu ovome sto se dogadjalo u to doba. To je bila bujica uzajamnih odlucivanja episkopa. Tu ne moze biti reci ni o kakvoj recepciji tih odlucivanja. Pravo, koje je narocito naslo svoj izraz na mnogobrojnim saborima toga doba, potisnulo je recepciju. I sto je jos zalosnije, recepcija je potisnuta samovoljom.,
Ti dobri ljudi, izgleda da su vise vodili crkvenu politiku, nego sto su se trudili da ispune Bozju volju. Kao sto i sada videmo, Afanasjev je napisao citavu Studiju, ali se vrlo malo pozivao na Hrista, Apostolsku crkvu, apostole i Sveto pismo, vec na Kiprijana i njegovu promasenu i odbacenu ekliziologiju. Pa onda koligo sigurnosti imamo da se danas oslonimo na ,ujedinjen, ili razjedinjen episkopat, Petrovu katedru i Crkve koje ih usvajaju?
 
Učlanjen(a)
08.02.2009
Poruka
3.958
Raskol ili ,prekid opstenja?

Raskol ili ,prekid opstenja?
Govoreci o odnosima koji vladaju izmedju Rimokatolicke i Pravoslavne crkve, Afanasjev tvrdi: ,...medju njima nema bratskog opstenja. Odsustvo opstenja medju njima je jedna posebna pojava u istoriji Crkve. Ovde se ne radi o prekidu opstenja jedne ili nekolicine crkava sa drugom ili drugim mesnim crkvama. S jedne strane imamo, Rimokatolicku crkvu koja je, zahvaljujuci razvoju svoga crkvenog uredjenja, postala kolosalna kanonsko-administrativna celina, dok s druge strane postoji,
0niz autokefalnih crkava, koje ne sacinjavaju jedinstvenu celinu takve vrste. Rimokatolicka crkva nema evharistijsko opstenje ni sa jednom Pravoslavnom crkvom isto kao sto ni jedna Pravoslavna crkva nema opstenja sa Rimokatolickom crkvom., (Studija, str. 18)
Da bi ublazio ekskomunikaciju dveju Crkava, autor, s jedne strane tvrdi da je to samo prekid opstenja, a malo kasnije priznaje da postoji ostra linija razdvajanja. U prethodnim poglavljima tvrdio je da tamo gde nema evharistije, nema ni Crkve, a ovde pokusava da to prikrije ili menja definiciju istoga. U isto vreme tvrdi da je Rimokatolicka crkva homogena, samostalna i vrlo dobro organizovana, sto je istina.
,Treba napomenuti, nastavlja Afanasjev, ,da nije samo izmedju Istoka i Zapada dolazilo do prekida evharistijskog opstenja. Iz istorije vidimo da je izmedju samih istocnih crkava, kao i zapadnih, dolazilo do prekida opstenja., (str. 19)
Ako je izmedju drugih istocnih crkava dolazilo do prekida opstenja i evharistije kao sto je definitivni raskol nastao izmedju Vatikana i Carigrada, da li to znaci da su sve te Crkve prestale da budu Crkve samo zato sto nemaju zajednicku evharistiju? Pisac gornjih redova svakako nije spreman da to prihvati, ali ako je tako, onda odobrava pojavu novih organizovanih crkava.
U svome mastanju i naporima kako da pomiri cinjenicu stvarnog rascepa izmedju dve Crkve sa dogmatskim razlikama ili zabludama i pronadje nekakvu mogucnost njihovog ujedinjenja, Afanasjev pobija sve sto je do sada zastupao o rascepu i njegovim posledicama, izjavom da rascepa nikada nije ni bilo.
,Za evharistijsku ekliziologiju i Pravoslavna i Rimokatolicka crkva jesu Crkva ili, tacnije, svaka mesna crkva, bilo da pripada grupi pravoslavnih crkava, bilo da pripada grupi rimokatolickih crkava, ostaje Crkva, kako pre ’rascepa’, tako i posle njega. Termin raskol stavio sam pod navodnicima, posto raskola nije bilo i nema ga., (str. 19) Ovo je neobicna izjava. Posle tolike debate i trazenja mogucnosti za ujedinjenje, odjednom, tvrdi da rascepa nije bilo i nema ga. covek da ne veruje svojim ocima. sta se dogodilo sa ovim ljudima?
 
Učlanjen(a)
10.07.2010
Poruka
2.776
Katolička i pravoslavna crkva


Osnovna teološka razlika je u shvatanju dogme o Svetoj trojici, koju čine: Bog otac, Sin i Sveti duh. Pitanje je, naime, kakvo je to jedinstvo. Zapadna, Katolička crkva smatra da je ovde reč o suštinskom jedinstvu u Sv. Trojstvu, tako da su sva tri lika “sliveno sjedinjena”, Sveti duh istovremeno proishodi i iz Oca i iz Sina. Pravoslavno učenje je drukčije. Otac je - “nerođen”, Sin - je “rođen”, a Sveti duh - “ishođen”. To će reći, Sveti duh ne sledi direktno iz Boga oca, već je s Ocem povezan tek posredstvom Sina.

Tako je u pravoslavnoj teologiji Sveto trojstvo shvaćeno kao „nesliveno“ jedinstvo, što je teorijski dopuštalo mogućnost za uvođenje razlike. Istočna, pravoslavna crkva, smatra da se u katoličkoj koncepciji prenaglašava jedinstvo Svete trojice na račun različitosti, a pravoslavna upravo tu razliku naglašava. U katoličkom tumačenju reč je o trojednom Bogu, o prevashodno božanskoj prirodi Hrista, dok se u pravoslavnoj crkvi naglašava lik Hrista kao „bogočoveka“.

Ono što posebno odlikuje Katoličku crkvu, to je njena težnja da se izdigne iznad „nacionalnog interesa“. I sam termin katolikon - na grčkom znači „opšte“. Nasuprot tome pravoslavlje se razvija upravo kroz nacionalne crkve, pa otuda i njihovo nacionalno određenje: Srpska pravoslavna crkva, Ruska, Rumunska, Grčka, Bugarska, itd. Na čelu Katoličke crkve je papa, kao vrhovni poglavar, a na čelu pravoslavne patrijarh. Obe crkve uzimaju pravo da su jedini tumači Biblije, odnosno Novog zaveta. U obema crkvama Božje otkrovenje se crpi iz Novog zaveta ali i iz tradicije, a tumačenje spornih verskih pitanja obavlja se na tzv. koncilima - u Katoličkoj, odnosno na saborima - u pravoslavnoj crkvi.


Ove se razlike nekom možda čine nepremostive????
 
Poslednja izmena:
Učlanjen(a)
08.02.2009
Poruka
3.958
Dobro je da i to zapazimo da Afanasjev, ipak, priznaje podelu na dve Crkve i stalno ih odvojene spominje. Ako je tako da su, iako razdvojene i ekskomunicirane, ove Crkve i dalje ostaju Crkve, onda je ovim opravdao pojavu protestantizma i novoosnovanih posebnih Crkvava, koje po ovome imaju isti status kao Katolicka i Pravoslavna crkva.
Afanasjev se zali da je put za prekid evharistije izmedju dve Crkve unapred planski bio pripremljen. ,Godina 1054. je taj datum kada je prekid evharistijskog opstenja izmedju Rima i Konstantinopolja postao svrsena stvar, tako da on nije obnovljen do dana danasnjeg., (Istr. 19) Znaci da je to poslednji klin kovcegu u nizu prethodnih udaraca.
,Raskol je naravno bio pripremljen prethodnom istorijom. Osim toga, opstenje je cesto prekidano, jos i pre 1054. godine., (str. 20) Malo pre je rekao da raskola izmedju dve Crkve nema niti ga je ikada bilo, a sada ponovo priznaje, ne samo da postoji od 1054. godine nego da ga je bilo i pre toga.
,Ostavimo po strani pitanje crkveno - drzavne politike... zalostan osmeh iza koga se krije nasa svest o tragdeiji ’raskola’, izazvanog ogrehovljenom ljudskom voljom, koja je svesno ili nesvesno pocepala jedinstvo crkava., (str. 20) Afanasjev na svaki nacin zeli da umanji znacaj raskola zato rec raskol stavlja pod navodnike. Ipak, primoran je da prizna da su ljudska samovolja i greh pocepali ne samo jedinstvo Crkve vec i Crkvu.
,Nesumnjivo je da je glavna dogmatska nesuglasica ucenje o primatu rimskog episkopa, kao i proizlazece iz njega ucenje o njegovoj nepogresivosti., (str. 20)
Afanasjev, odmah iza ove tuzne izjave, pita: ,Moze li biti preovladan prekid opstenja izmedju (grupa) Pravoslavnih crkava i Rimokatolicke crkve... Ponovo ovde zelim da naglasim da ovde nije rec o prekidu opstenja izmedju Crkava, nego o odnosima izmedju jedne istocne Crkve i dela koji je od nje otpao, a koji cuva neke tragove Crkve, te za to taj deo i ne moze biti nazvan crkvom u pravom smislu., (str. 20.21) Afanasjev ovde nije jasan. Ko je taj koji je otpao od istocne Pravoslavne crkve? Vatikan? Ili svi oni koji su ucestvovali u raskolu ukljucujuci i pravoslavne?
,Prekid opstenja izmedju crkava, kao uzrok narusavanja jedinstva, koji je zasnovan na jednodusnosti mesnih crkava, ostaje u sveri empirijskog zivota i ne tice se dubina crkvenog zivota., (str. 21) Ovim pisac izgleda da zeli da kaze ono sto se desilo u iskustvu raskola, ne odnosi se na celu Crku, vec samo na one ogrehovljene.
Zbog cega se Afanasjev toliko zalaze da u drugoj slici predstavi raskol, prikazujuci ga kao da i nije toliko znacajan? Odgovor na ovo pitanje nalazimo u njegovoj izjavi: ,Ako odnose izmedju Pravoslavne i Katolicke crkve definisemo kao prekid bratskog opstenja izmedju njih, onda se moze reci da bi pokretanjem tog opstenja dosao kraj velikoj sizmi. Ta teza je neosporna, jer ne izaziva protivljenje nijedne strane. Postavlja se pitanje pod kakvim uslovima moze doci do uspostavljanja opstenja medju Crkvama? Najprirodniji odgovor bi bio da je obnavljanje opstenja moguce samo ako nestanu uzroci koji su izazvali prekid opstenja ili ga danas izazivaju, ili ako su ti uzroci izgubili svoj znacaj., (str. 21)

Ovim je Afanasjev otkrio glavni problem. Pod kojim uslovima se Crkve mogu ujediniti. Otklanjanjem uzroka podele koji su se u toku vekova povecavali. A posto je to nemoguce, onda menja definiciju raskola, prekidom opstenja, a ne ekskomunikacijom.
Da bi ublazio dogmatske razlike kojih se niko ne zeli odreci, Afanasjev tvrdi: ,’Raskol’ izmedju Rima i Konstantinopolja 1054. godine nije bio uslovljen dogmatskim nesuglasicama, posto su one postojale i pre toga i nisu smetale evharistijskom opstenju Rima i Konstantinopolja, ma kako da je ono bilo labavo. Raskol nije bio samo iz crkveno - politickih razloga, nego je on vise bio razlog psihologije onih licnosti koje su aktivno ucestvovale u toj drami. Treba dodati da je raskol bio opravdan, premda on nije postigao cilj radi koga je prekinuto opstenje: nije doprineo da se prevazidju dogmatske razlike. Naravno, raskol je izazvao potpunu izolaciju obeju Crkava i slabljenje, a zatim i kidanje ljubavnih veza koje treba da povezuje Crkve. Misljenje da uklanjanje dogmatskih razlika predstavlja uslov ujedinjenja crkava isto je sto i utvrdjivanje sebe u raskolu.,(str. 21)
Istina je da do raskola nije doslo zbog dogmatskih razlika, vec zbog borbe za prvenstvo u Crkvi. Stavljanje odgovornosti samo na ljude koji su ucestvovali u raskolu ne resava problem. Iznenadjujuce je sto Afanasjev tvrdi da je raskol opravdan, ali da nije postigao svoj cilj. Raskol nikad ne moze biti opravdan postigao silj ili ne. U svom beznadju za mogucnost jedinstva, Afanasjev prebacuje odgovornost na one teologe koji danas zahtevaju uklanjanje dogmatskih razlika pa tek onda da Crkve pristupe jedinstvu. Optuzuje ih da se na taj nacin utvrdjuju u raskolu.
,Savremena crkvena svest, kako Pravoslavne, tako i Rimokatolicke crkve, sa veoma retkim izuzecima, podelu Crkve shvata kao bolesno stanje, kao greh pred LJubavlju., (str. 22)
Posle svega toga, Afanasjev dolazi do sustinskog cilja: ,Kroz podvig ljubavi Pravoslavna crkva moze da uspostavi evharistijsko opstenje sa Rimokatolickom crkvom, bez obzira na dogmatske razlike koje medju njima postoje, ne zahtevajuci od Rimokatolicke crkve da odbaci ona ucenja po kojima se ona danas razlikuje od Pravoslavne., (str. 22) Ovo je ozbiljna izjava. Znaci, razlike, koje su po pravoslavnoj definiciji zablude i pogersno ucenje, ostaju, a cilj je prici jedinstvu. sta predstavlja osnovu ovakvom jedinstvu? Zar ce samo ucesce u evharistiji otkloniti ono sto je do sada nazivano ,grehom,, i ako ga ne priznamo i ne ostavimo? Koja vrsta jedinstva ce to biti? Jedinstvo na zabludama?
 
Član
Učlanjen(a)
06.09.2010
Poruka
38
Ови који говоре католичанству и православљу, као о двијема ''сетсринским црквама'', или као о двијема ''плућним крилима'' једне исте цркве, припадају покрету екуменизма. Ту нема ништа посебно да се дода, или одузме. Црква Христова је једна и недјељива, стога не можемо да говоримо о двије (или више) врсте Хришћанства, када је само једно могуће.
 
VIP
Učlanjen(a)
14.07.2011
Poruka
17.545
Pa evo da nešto napišem i o tom raskolu između istočne i zapane crkve.

Na početku da napomenem - da je istočna crkva koju danas poznajemo kao Pravoslanu - pre velike šizme bila deo Rima, ili Rimokatoličke crkve, a u vreme propasti zapadnog Rimskog carstva - ostala deo Vizantije ( istočnog Rimskog carstva ) koja je nasledila nekadašnje Rimsko carstvo.


1054 godine dolazi do velike šizme ili Raskola u okrilju crkve, i to na zapadnu crkvu, to jest na Rimokatoličku, i Pravoslavnu.

538 godine - armije Rimske imperije pod vodstvom cara Justinijana, isterale su Arijanske Ostrogote iz Rima i svu vlast prepustile Rimskom bikupu, nazvan papa.
Na istoku je vlast vršio Patrijarh - nazvan Vaseljenski, sa sedištem u Carigradu.

Razlozi ove istorijske šizme izmedju istocnog i zapadnog dela Hrišćanstva su uglavnom bili doktrinalne prirode, i ticali su se subote dana od odmora, posta u subotu, od koga izlazi Sveti Duh - od Oca ili od Sina, primat Rimskog pape i slično.

U to vreme - Papa Leo 9 je poslao jednu delegaciju svojih legata na čelu sa Kardinalom Humbertom, oni su došli u Konstantinopolj u pokušaju da razgovaraju sa tadašnjim Patrijarhom Mihajlom Kerularijusom.
Takodje su imali kontakte sa Grčkim imperatorom, ali razgovori nisu urodili plodom, i jaz između istoka i zapada je bio sve veći.

Jednog dana Kardinal Humbert sa svojim legatima došao je u crkvu Hagija Sofija u Konstantinopolj, tu su ušli vrlo oholo i gordo, i stavili bulu ekskomunikacije za istočni deo Hrišćanstva, a onda su otresli prah sa svojih nogu i izašli.
Ljudi koji su bili prisutni u crkvi su zgazili ovu bulu i pocepali je u param parčad.
Kardinal Humbert je otišao sa svojim legatima u Rim, i posle ovog događaja je nastao ovaj veliki rascep između istočne i zapadne crkve.

Na osnovu svega priloženog i u ovom i u predhodnom komentaru, što predstavlja biblijski i istorijski kontekst - crkva se identifikuje kao protestantska, i u tom delu Hrišćanstva uz Božju pomoć treba i početi sa istraživanjem.
 
Poslednja izmena:
Učlanjen(a)
14.01.2018
Poruka
518
Pomaže Bagi Bog!

Hvala ti što si se potrudio da malo podrobnije sa nama podeliš
svoje vidjenje ove bolne teme.

Ima istine u tvome pisanju, a ja lično bih voleo da se što-šta
od ovoga nikada nije dogodilo.

Brat Toma
 
Učlanjen(a)
15.02.2015
Poruka
3.512
Kobi, nema nikakve koristi prilagati toliko mnogo teksta u isto vreme. Drugo, slava su u nekim postovima suvise mala i to niko ne cita. Bolje je po malo teksta i veca slova da se moze lako zitati.

Pozdrav Marko
 
Top